بدرود بیتِ آخرِ شب‌های شعر بیت

به گزارش خبرنگار مهر، هرساله میلاد امام حسن مجتبی(ع) فرصتی بود تا رهبر شهید ما، دیداری با شاعران کشور تازه کند. رهبر ما فقط یک مبارز در عرصه سیاست نبود، بلکه او به کتابخوانی و شعر اهتمام ویژه‌ای داشت.

در هر فرصتی که می‌توانست و به بهانه‌های مختلف با قشرهای متفاوت جامعه دیداری تازه می‌کرد. از جمله مهم‌ترین دیدارشان با شاعران بود که هیچ تمایزی بین شاعران مرد و زن قرار نمی‌داد و با استقبال زیاد به جامعه شعری بانوان توجه می‌کرد.

ایشان معتقد بودند که انواع و اقسام رسانه‌ها نتوانسته است شعر را از موجودیت قوی و تاثیر گذار تنزل بدهد. لذا هرچه شعر پیشرفت پیدا کند و شعرای خوب زیاد شوند موجب خرسندی است.

رهبر شهید ما همواره بر این موضوع تاکید داشتند که اگر دیدید محصول شعر ارتقا پیدا کرده است و محصول کار برجسته است نباید شاعران را قانع کند، به دلیل اینکه با شاعرانی مانند حافظ، سعدی و نظامی فاصله دارند.

ایشان اعتقاد داشتند که دوره زمانه ما می‌تواند سعدی آفرین باشد. زبانی که امروز شعر ما پیدا کرده است، زبان بی‌سابقه است و ساخت دوره انقلاب است. بعضی از تعبیرات و مفاهیمی که در شعر گفته می‌شود، مفاهیم حکمت آمیز سطح بالا است و این موارد خیلی ارزشمند است و باید دنباله‌روی آن حرکت کرد.

همچنین این شهید بزرگوار به شاعران به خصوص شعرای جوان توصیه کرده بودند که هرچه باطن شاعر پاکیزه‌تر و زلال‌تر باشد، شعرشان پاکیزه و زلال خواهد شد. این توصیه برای شاعران جوان نکته‌ای ارزشمند است که بتوانند بر تقوا و حفظ آن تشرع و پایبندی داشته باشند.

اهمیت شعر و شاعری برای رهبر شهید انقلاب آنقدر بالا بود که حتی به یاد داشت چه کسی در کجا و حتی چه شعری را برای او سروده است. این اتفاق حتی خود شاعر را هم به تعجب رساند که چگونه رهبر انقلاب به یاد دارد که او ۱۸سال پیش و در چنین مجلسی برای او رباعی سروده است.

ایشان اعتقادشان به عرصه فرهنگی و توجه ویژه‌ای که به این بخش داشتند، فقط به این دلیل بود که تهاجم فرهنگی در بازه زمانی حال بسیار مورد توجه است و قطعا جوانان و نوجوانان را می‌تواند تحت تاثیر قرار دهد.